اتاق آخر

صدایم را نمی شنوی؟

چیز عجیبی نیست

باد پاییز در گوش هایت خانه کرده است

یا که

دوستت دارم انگار

حرف مستعملی باشد.

کمی قبل از سحر

تو را خواهم بوسید

می خواهم تمام روز

مزمزه ات کنم.

تصویر آخر

تصویر توست

پرتره همیشه ناتمام

این بار

من در تو تمام شدم.

نمی گریزم

حتی تردید هم  نمی کنم

خیره می شوم به چشمهات

و می گذارم لبانت دهانم را بدوزند

اینگونه تصویر مرگی که فراهم آورده ای

دلپذیرتر است.

باران می بارد

با نخستین گام

بی چتر در تن ام   می ایستی

کاش مانده بودی

دمی چشم ببند

تا نفس تازه کنم

در رؤیای دست هات